دین باید سبب الفت و محبت باشد.اگر دین سبب عداوت شود،نتیجه ندارد،بی دینی بهتر است زیرا سبب عداوت و بغضاء بین بشر است و هر چه سبب عداوت است،مبغوض خداوند است و آنچه سبب الفت و محبت است مقبول و ممدوح.اگر دین سبب قتال و درّندگی شود،آن دین نیست،بی دینی بهتر از آن است زیرا دین به منزلۀ علاج است.اگر علاج سبب مرض شود،البته بی علاجی بهتر است.لهذا اگر دین سبب حرب و قتال شود،البته بی دینی بهتر است.دین باید سبب الفت باشد،سبب محبت باشد،سبب ارتباط بین عموم بشر باشد.
+ نوشته شده توسط یک بهایی در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1385 و ساعت
9:37 |
