" روزه "
حضرت بهاءاللّه در کتاب مستطاب اقدس ميفرمايند :
١ - " يَا قَلَمَ الْاَعْلَی قُلْ يَا مَلَأالْاِنْشَاءِِ قَدْ کَتَبْنَا عَلَيْکُمُ الصِيَّامَ اَيّاماً مَعْدُوْدَاتٍ وَ جَعَلْنَا النّيْرُوْزَ عِيْداً لَکُمْ بَعدَ اِکْمَالِهَا کَذَلِکَ اَضَاءَت شَمْسُ الْبَيَانِ مِنْ اُفُقِ الْکِتَابِ مِنْ لَدُنْ مَالِکِ الْمَبْدَءِ وَ الْمَآبِ "
( k 16 )
و بعد ميفرمايند :
٢ - " کُفُوْا اَنْفُسَکُمْ عَنِ الْاَکْلِ وَ الشُّرْبِ مِنَ الطُّلُوْعِ اِلَی الْاُفُوْلِ اِيّاکُمْ اَنْ يَمْنَعَکُمُ الْهَوَی عَنْ هَذَا الْفَضْلِ الّذِي قُدِّرَ فِی الْکِتَابِ ( k 17 ) . "
و در لوح ملک باريس ( ناپلئون سوم ) نازل :
٣ - " قَد کَتَبْنَا الصَّوْمَ تِسْعَةَ عَشَرَ يَوْماً فِي اَعْدَلِ الْفُصُوْلِ وَ عَفَوْنَا مَا دُوْنَهَا فِي هَذَا الظُّهُوْرِ الْمُشْرِقِ الْمُنِيْرِ "
( ص ١١٤ الواح نازله بملوک )
ودر رساله سؤال و جواب مرقوم است :
٤ - " براستی ميگويم از برای صوم و صلوة عنداللّه مقامی است عظيم ولکن در حين صحّت فضلش موجود و عِنْدَ تَکَسُر عمل بآن جائز نه . اين است حُکم حقّ جَلَّ جَلَالُهُ از قبل و بعد " ٠
٥ - " يَااَحِبّائی اَنِ اعْمَلُوْا بِمَا اُمِرْتُمْ بِهِ فِی الْکِتَابِ قَدْ کُتِبَ لَکُمُ الصِيَّامُ فِي شَهْرِ الْعَلَاء صُوْمُوْا لِوَجْهِ رَبِّکُمُ الْعَزيْزِالْمُتَعَالِ " ٠
( ص ٣٦ گنجينه حدود و احکام )
و در رساله سؤال و جواب مرقوم است :
٦ - " سؤال : در غير شهر العلاء ( ١ ) اگر نفسی خواسته باشد صائم شود جائز است يا نه و اگر نذر و عهد کرده باشد که صائم شود مجريو مُمضی است يا نه ؟
جواب : حُکم صوم از همان قرار است که نازل شده ولکن اگر نفسی عهد نمايد ( ٢ ) لِلّه صائم شود بجهت قضاءِ حاجات و دونِ آن ، بأسی نبوده و نيست ولکن حقّ جَلَّ جَلالُهُ دوست داشته که عهد و ندر در اموری که منفعت آن بعباد اللّه ميرسد واقع شود " ٠
( ص ٤٤ گنجينه حدود و احکام )
حضرت عبدالبهاء ميفرمايند :
١ - " اعظم امور اجراء احکام عبادتيّه الهيّه از قبيل صلوة و صوم باتمّ قوی دلالت فرمائيد " ٠
( ص ١٣ گنجينه حدود و احکام )
٢ - " صلوة و صيام از اعظم فرائض اين دور مقدّس است اگر نفسی تأويل نمايد و تهاون کند البتّه از چنين نفوس احتراز لازم " ٠
( ص ٩٣ ج ٤ امر و خلق )
٣ - " صيام سبب تذکّر انسان است . قلب رقّت يابد روحانيّت انسان زياد شود و سببِ اين ميشود که انسان فکرش حصر در ذکر الهی ميشود از اين تذکّر و تنبّه لابدّ ترقيّات معنوی از برای او حاصل شود "
( ص ٢٧ ج ٩ مائده آسمانی ط اوّل در ١١٨بديع )
سپس ميفرمايند :
٤ - " صيام بر دو قسم است جسمانی و روحانی ، صيام جسمانی کف نفس از مأکولات و مشروبات است که انسان از مشتهيات جسمانی پرهيز کند . امّا صيام معنوی روحانی است که انسان خود را از شهوات نفسانی و غفلت و اخلاق حيوانيّه و شيطانيّه منع نمايد . پس صيام جسمانی رمزی است از آن صيام روحانی يعنی ای پروردگار همچنانکه از مشتهيات جسمانيه و اشتغال بطعام و شراب باز ماندم دل و جانم را از محبّت غير خويش پاک و مقدّس کن و نَفْسم را از شهوات هوائيّه و اخلاق شيطانيّه محفوظ و مصون بدار تا روح بنفحات قدس اُنس گيرد و از ذکر دون تو صائم گردد "
( ص ٢٧ ج ٩ مائده آسمانی ط اوّل )
* به نصوص مبارکه در فصل نماز نيز مراجعه شود *
