شهادت بانفاق دَم و شهادت بخدمت

" شهادت بانفاق دَم و شهادت بخدمت "

 حضرت بهاءاللّه در کلمات مکنونه ميفرمايند :

١ -" يَا ابْنَ الْوُجُوْدِ اسْتَشْهِدْ فِي سَبِيْلِي رَاضيِاً عَنِّي وَ شَاکِراً لِقَضَائِی لِتَسْتَرِيْحَ مَعِی فِي قِبَابِ الْعَظَمَةِ خَلْفَ سُرَادِقِ الْعِزّةِ " ٠

( قطعه ٤٥ )

٢ - " يَا ابْنِ الْاِنسَانِ  فَکِّرْ فِي اَمْرِکَ وَ تَدَبَّرْ فِي فِعْلِکَ اَتُحِبُّ اَنْ تَمُوْتَ عَلَی الْفِرَاشِ اَوْ تَسْتَشْهِدَ فِي سَبِيْلي عَلَی التُّرَابِ وَ تَکُوْنَ مَطْلَعَ اَمْرِي وَ مَظْهَرَ نُوْرِي فِي اَعْلَی الْفِردوسِ فَانْصِفْ يَا عَبْدُ " ٠

( قطعه ٤٦ )

٣ - " يَا ابْنَ الْاِنْسَانِ وَ جَمَالِي تَخَضُبُ شَعْرِکَ مِنْ دَمِکَ لَکَانَ اَکْبَرَ عِنْدِي عَنْ خَلْقِ الْکِوْنَيْنِ وَ ضِيَاءِ الثّقَلَيْنِ فَاجْهَدْ فِيْهِ يَا عَبْدُ "

( قطعه ٤٧ )

٤ - " والَّذِينَ اسْتُشْهِدُوْا فِي سَبِيْلِ اَللّهِ فِي هَذَهِ اَلْاَيّامِ اُوْلَئِکَ مِنْ اَعْلَی الْخَلْقِ کَانُوْا اَنْ يَذکُرُوْا اللّهَ جَهْرَةً‌بِحَيْثُ مَا منعَهُمْ کثْرَةُ الْاَعْدَاءِ عَنْ ذِکْرِ اللّهِ بَارِئِهِمْ اِلَی اَنِ استُشْهِدُوْا وَ کَانُوْا مِنَ الْفَائِزيِنَ "

( ص ١٧ ج ٣ امرو خلق )

٥ - " اَشْهَدُ يَا مَحْبُوبِي اَنَّ الشّهَادَة َ فِي سَبِيِلِْکَ کَانَتْ اَمَلُ اَنْبِيَائِکَ وَ اُمَنَائِکَ قَدْ نَطَقَ بِذَلِکَ نُقْطَةُ البَيَانِ الَّذِي اسْتُشْهِدَ فِي سَبِيْلِکَ وَ قَالَ وَ قَوْلُهُ الْحَقُ يَا بَقِيَّةَ اللّهَ قَدْ فَدَيتُ بِکُلِي لَکَ وَ رَضَيْتُ السّبّ فِي سَبِيِلِکَ وَ مَا تَمَنّيْتُ اِلّا الْقَتْلَ فِي مَحبّتِکَ " ٠

( ص ١٥ ج ٣ امر و خلق )

٦ - " لَعَمْرُاللّهِ دنيا را شأنی نبوده و نيست . بگو شهادت را مقامی است بزرگ و شأنی است رفيع . نصيب هر کس نشود از اکسير اعظم ناياب تر و بمثابه عَنقا اسم مذکور و رسم مستور بل مفقود . لَوْ عَرَفُوْا لَسَرَعُوْا وَ لَوْ شَاهَدُوْا لَاَنفَقُوْا . انّا سَتَرْنَا هَذَا الْمَقَامَ عَنِ الْاَبْصَارِ لِحِفْظِ مَنْ عَلَی الاَرْضِ اِنَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ اِلَی مَا اَرَادَ لَا اِلهَ هُوَ الْمُقتَدِرُ الْقَدِيْرُ "

( ص ٧٠ ج ٦ آثار قلم اعلی )

٧ - " اگر سرّی از اسرار بلايای فی سبيله ذکر شود جميع رايگان قصد ميدان نمايند و شهادت طلبند "

 ( ص ٣١ ج ٧ آثار قلم اعلی )

٨ - " بايد شهادت را در سبيل دوست فوز عظيم شمرند اگر واقع شود نه آنکه خود را در مهالک اندازند چه که در اين ظهور کلّ به حکمت مأمورند " ٠

( ص ١١٠ ج ٣ امر و خلق )

٩ - " سُبحَانَهُ سُبْحَانَهُ از او ميطلبم عباد خود را مؤيّد فرمايد بر دو امر بزرگ بعد از عرفان ذات مقدّس و ستقامت بر آن  عبراتی که از خشية اللّه نازل شود قطرات دمی که در سبيلش بر خاک ريزد . اين دو امر لازال لدی العرش مقبول بوده و هست و چون ثانی نهی شد ثالثی بر مقامش نشست و آن انفاق عُمر است در سبيل شناسائی او بشناسد و بشناساند " ٠

( ص ١٢٣ج ٤ مائده آسمانی ط ١٢٩ بديع )

 ١٠ - " اين شهادت محدود به ذبح و انفاق دَم نبوده چه که ميشود انسان با نعمت حيات از شهداء در کتاب مالک اسماء ثبت شود "

( ص ٢١٣ ج ٤ مائده آسمانی ط ١٢٩ بديع )

١١ - " هر نفسی از ما عنده بگذرد و بما عنداللّه ناظر باشد يعنی ملعب ظنون و اوهام خود واقع نشود و باراده حضرت يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ و يَحْکُمُ مَا يُريْدُ متمسک او از شُهَدا محسوب وَلَوْ يَمْشِي و ياَّکُلَ " ٠

( ص ٤٠ ج ٨ مائده آسمانی ط ١٢١ بديع )

١٢ - " آيا سزاوار است آنکه حبيب از لقای محبوب احتراز نمايد و از ايثاژ جان در سبيل جانان محزون گردد ؟ لَا وَ نَفْسِی الْحَقِّ وَلَکِنَّ النّاسَ اکْثَرُهُم لَا يَعْرِفُوْنَ " ٠

( ص ٦١٨ ج ١ رحيق مختوم )

حضرت عبدالبهاء ميفرمايند :

١ - " احبّای الهی را بموهبت شهادت بشارت دهيد که شهيدان سروَر عاشقانند و سالار مشتاقان . هر يک در ملکوت ابهی بر سرير سلطنت ابديّه جالس و به يَا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُون ناطق اگر خلق بدانند که چه مقامی از برای آن جانهای پاک مقرّر البتّه دمی نياسايند و خود را بآلايش دنيای فانی نيالايند و موی مشکبوی خويش را بخون پاک بيالايند ولی چه فايده که آن مژده در دلها جلوه ننموده و عَلَيْکَ الّتَحِيَّةُ وَالثّنَاءُ ع ع " .

( ص ٢٢ کتاب نار و نور )

  و در لوح جناب حاجی ابو طالب همدانی ( عشق آبادی ) که آرزوی شهادت مينمود ميفرمايند :

٢ -  " هوالابهی ای مستضئی از انوار شمس حقيقت از قرار مسموع بل از آثار مثبوت بل استغفراللّه مشهود و مشهور که آن بنده حمال مقصود را پيراهن تنگ است و بقا در بدن و تن عار و ننگ شب و روز آرزوی جانفشانی دارند و هوای آتش فشانی و لئالی افشانی . مقام فدا بسيار مقبول و مطلوب ولی اليوم بايد چنان بود که در هر ساعتی شهيد گشت و در هر دقيقه ای هزار جان فدا نمود . امّا شهادت ، يکدفعه جان باختن و تا فضای اوج اعظم تاختن است ولی خوشتر آنکه در اين بساط بکمال فرح و انبساط هر آن صد هزار جان فدا نمود و بخدمت امر حضرت احديّت قيام کرد و بميدان بسالت و هدايت بتاخت و جنود ضلالت و ظلمت را بانوار مشرق احديّت متشتّت کرد و صفوف سپاه غفلت را در هم شکست و صف جنگ روحانی بياراست و سپاه معانی ترتيب داد و عَلَم دانائی برافراخت و هجوم شديد بر لشکر جهل و نادانی نمود و چون از اين رزم مظفّر عودت گرديد عزم بزم ملکوت ابهی کرد با کوس و حَشَم و چتر و عَلَم حرکت نمود و با کمال بشارت عنايات بملکوت ابهی با کوس و آيات ظفر و فتح و رايات نصرت و غلبه شتافت . اين خوشتر و دلکش تر است . عبدالبهاء عبّاس " .

( ص ٧٧ ج ٩ مائده آسمانی ط اوّل )