چون نــگاهــی زسر لطف کنــد جانانـم سهل کاری است نثـاردل ودیـن وجا نم
درس توحید مراهست حدیث رخ دوست نـیست در دل بجز از عشق نگار ایمانـم
انــدراین بحـر مـرا باز مگیـر ای مــلّاح نیــک بگـذار تـا غرقـه کند طوفـانـــم
کی بـود حاجت دیدار ومداوای حکیــم درد عشـق است که پیـدا نبـود درمانـم
هرچه فرمائیم ای مونس دل باکی نیست صبرم از خویش مفرمایی که من نتوانـم
وصف نیکویی خویش از دگران پرس که من همچـو بلبـل به گل عارض تو حیـرانـم
رهنمایی طلب ازدیگری ای طالب عشق که در ایـن مرحله بیش از همه سرگـردانـم
تـا غم دوست به دل جایی گرفتست مرا سود گر نبــود دگــر از خرمـی دورانـم
بلبـل این نـغمه به گلزار نیـارد خوانـدن که من دلشده از سـوز غمت می خوانـم
سوز پروانـه دمـی بـیش نبـاشد از شمع لیـک من هر نـفس از آتش دل سوزانـم
شرح عشق تـو ورخسارۀ جـانـان ورقـــا راست خواهی به میان ناید ومن نتوانــم
