"دخان و مکروهيّت آن "
حضرت عبدالبهاء ميفرمايند:
١- " يک معنی از معانی شجره ملعونه دُخانست که مکروه است و مذموم و مضرّ است و مسموم تضييع مال است و جالب امراض و ملال "
(ص ٢٩٢ گنجينه حدود و احکام )
٢- " امّا منهيّات ديگر که ضرر فوری ندارد ولی تأثيرات مضرّه بتدريج حاصل گردد، آن منهيّات نيز عنداللّه مکروه و مذموم و مدحور ولی حرمت قطعی منصوص نه بلکه تنزيه و تقديس و طهارت و پاکی و حفظ صحّت و آزادگی مقتضی آن . از آنجمله شُرب دخان است که کثيف است و بدبو و کريه است و مذموم و بتدريج مضرّتش مسلّم عموم و جميع اطبّاء حاذقه حُکم نموده اند و تجربه نيز گرديده که جزئی از اجزاء مرکّبه دخان سمّ قاتل است و شارب معرض علل و امراض متنوّع . اين است که در شربش کراهت تنزيهی به تصريح وارد ".
(ص ١٤٤ ج ١ منتخباتی از مکاتيب حضرت عبدالبهاء ط آمريکا)
و در همين لوح مشهور به تنزيه و تقديس ميفرمايند :
٣- " شُرب دُخان عندالحقّ مذموم و مکروه و در نهايت کثافت و در غايت مضرّت ولو تدريجاً "
(ص ١٤٥ ج ١ منتخباتی از مکاتيب ط آمريکا)
٤- " هواللّه ای بنده الهی نامه ای که بجناب ميرزا عبدالوّهاب مرقوم نموده بودی ملاحظه گرديد . سبب بهجت و سرور شد زيرا مرقوم نموده بوديد که بوصول مکتوب دخان ، احبّا فورا ترک نمودند و دخان ملفوف را از دست انداختند . فی الحقيقه ضرر و زيان اين دود بی نفع و سود واضح و مشهود است . اجسام را بکلّی معلول نمايد و اعصاب را رخاوت و مستی بخشد و دماغ يعنی مغز را از احساسات علويّه ممنوع نمايد ... شخص عاقل البتّه ترک اين مضرّ هائل نمايد و همواره بآنچه سبب صحّت و سلامت است پردازد ...." .
(ص ٥-١٧٤ ج ٥ مائده آسمانی )
حضرت وليّ امراللّه ميفرمايند :
١- " در خصوص شرب دُخان عموم احبّا را متذکّر و متنبّه داريد و بيانات مبارکه را راجع باين عادت مضرّه انتشار دهيد ".
(ص ٨٦ ج ٣ توقيعات مبارکه ٤٨- ١٩٢٢ بديع )
