نهی از سؤال يا گدائی

"نهی از سؤال يا گدائی "

حضرت بهاءاللّه در کتاب مستطاب اقدس ميفرمايند :

1- " لَا يَحِلُّ السُّؤالُ وَ مَنْ سَأَلَ حُرِّمَ عَلَيْهِ الْعَطَاءُ قَدْ کُتِبَ عَلَی الْکُلِّ اَنْ يَکْسِبَ وَ الَّذِي عَجَزَ فَلِلْوُکَلَاءِ وَ الْاَغْنِيَاءِ اَنْ يُعِيِّنُوْا لَهُ مَا يَکْفِيْهِ اعْمَلُوْا حُدُوْدَ اللّهِ وَ سُنَنَهُ ثُمَّ احْفَظُوْهَا کَمَا تَحْفِظُوْنَ اَعْيُنکُمْ وَ لَا تَکُوْنُنَّ مِنَ الْخَاسِرِيْنِ   ."

 (K 147)

٢- " هيچ فعلی اقبح از اين فعل نبوده و نيست که باسم حقّ مابين ناس تکدّی شود . برآنجناب و اصحاب حقّ لازم که ناس را به تنزيه اکبر و تقديس اعظم دعوت نمايند تا رائحه قميص ابهی از احبّای او استنشاق شود ولکن بايد اُوْلو الْغِنَی بفقراء ناظر باشند چه که شأن صابرين از فقراء عِنْدَاللّه عظيم بوده وَ عَمْرِي لَا يُعَادِلُهُ شَأنٌ اِلَّا مَا شَاءَ اللّهُ طُوْبَی لِفَقِيْرٍ صَبَرَ وَ سَتَرَ وَ لِغَنِیٍ اَنْفَقَ وَاَثَرَ. اِنْ شَاءَاللّه بايد فقراء همّت نمايند و بکسب مشغول شوند و اين امريست که بر هر نفْسی در اين ظهور اعظم فرض شده و از اعمال حسنه عندَالله محسوب و هر نفْسی عامل شود البتّه اعانت غيبيّه شامل او خواهد شد اِنَّهُ يُغْنِي مَنْ يَشَاءُ بِفَضْلِهِ اِنَّهُ عَلَی کُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ " .

                                                (ص ٣-٢٩٢ مجموعه اقتدارات )

 حضرت عبدالبهاء ميفرمايند :

١- " امّا آيه مبارکه حُرِّمَ عَلَيْکُمُ السُّوالُ وَمَنْ سَأَلَ حُرِّمَ عَلَيْهِ العَطَاءُ مقصود اين است که تکدّی حرام است و بر گدايان که تکدّی را صفت خويش نموده اند انفاق نيز حرام است مقصود اين است که ريشه گدائی کنده شود و امّا اگر نفْسی عاجز باشد يا بفقر شديد افتد و چاره نتواند اغنياء يا وکلاء بايد چيزی ، مبلغی درهر ماهی از برای او معيّن کنند تا با او گذران کند . چون بيت عدل تشکيل شود دار عجزه تأسيس گردد. لهذا کسی محتاج بسؤال نماند چنانکه متمّم آيه مبارکه دلالت ميفرمايد قَدْ کُتِبَ عَلَی الْکُلِّ اَنْ يَکْسِبَ بعد ميفرمايند وَ الَّذِي عَجَزَ فَلِلْوُکَلَاءِ وَ الْاَغْنِيَاءِ اَنْ يُعَيِّنُوْا لَهُ مَا يَکْفِيْهِ مقصود از وکلاء ، وکلاء بيت است که اعضای بيت عدل باشد".

(ص ٢-٣٥١ گنجينه حدود و احکام )

*بنصوص مبارکه در قسمتهای "تبرعات "و "فقر و غنا" و "مواسات " نيز مراجعه شود *